free counters

[SF] Amorous Tale : Part II - Little Fox

posted on 23 Jan 2012 00:12 by choiminkimkey in Fiction
 
::Amorous Tale::
 
 

>Part II: Little Fox

แสงอาทิตย์อัสดงส่องส่งย้อมสีผืนฟ้าให้ค่อยๆแปรเปลี่ยนจากฟ้าสว่างเจิดจ้าให้กลายเป็นสีส้มหม่นเป็นสัญญาณเตือนว่าในอีกไม่ช้าทั่วทุกหนแห่งจะถูกครอบคลุมด้วยยามราตรีที่เงียบสงบมืดมิด

ฝูงนกที่บินสวนทางกับสายลมเอื่อยเพื่อกลับไปพักผ่อนยังรังนอนต่างโผบินเรียงกันเป็นแถวเป็นแนวเหมือนจิตรกรแต่งแต้มขีดมันบนกระดาษ เสียงโห่ร้องอื้ออึงประสานกันฟังดูเข้าทีไม่ต่างอะไรกับผู้คนที่จอแจกันวุ่นวายภายในตลาดชุมชนใจกลางเมือง โดยที่วันนี้ก็มามุงดูแผ่นป้ายประกาศจับโจรชุดดำซึ่งแม้รางวัลนำจับจะมากโขแต่หามีผู้ใดใส่ใจจะตามล่าหาตัวไม่ เหตุเพราะเจ้าของประกาศแต่ละคนต่างเป็นผู้ทรงอิทธิพลนิสัยไม่พึงประสงค์กันทั้งนั้น ในใจลึกๆของชาวเมืองกลับรู้สึกขอบคุณและสะใจที่จอมโจรปริศนาได้มอบบทเรียนที่เจ็บๆคันๆให้กับเศรษฐีแย่ๆเหล่านี้

เสียงโจษจันของประชาชนที่จับกลุ่มกันพูดถึงเจ้าแผ่นกระดาษที่ถูกแจกจ่ายไปทั่วจนเห็นอยู่ในมือของคนที่เดินผ่านไปมาแทบจะทุกคนเรียกความสนใจจากชายหนุ่มรูปงามบนอาชาไนยสีน้ำตาลไหม้สง่างามไม่แพ้เจ้าของ ทำให้ต้องลงจากหลังม้าคู่ใจเพื่อสอบถามว่ามีสิ่งใดน่าสนใจเกิดขึ้นกลางเมืองที่เงียบสงบเช่นนี้..

มือหนาคว้าแขนผอมแกร็นของชายวัยกลางคนที่ถือแผ่นกระดาษที่ว่าก่อนจะซักถามให้คลายสงสัย...

"พี่ชาย...เกิดอะไรขึ้นหรือ?" 
"อ้อ...ท่านข้าหลวงนัมเจอฤทธิ์ของจอมโจรบุปผาเข้าน่ะ" เสียงแหบแห้งตอบกลั้วหัวเราะพลางยื่นประกาศจับให้ลองอ่านดู
"รางวัลนำจับมากขนาดนี้เชียว..แล้วพี่ชายไม่คิดจะจับมารับเงินหรือ?"
"โอย...ไม่เอาหรอก ขนาดทหารยามเป็นร้อยในบ้านข้าหลวงยังจับไม่ได้ คนขายปลาอย่างข้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปจับ อีกอย่างให้ตาแก่หน้าเงินนั่นเต้นเป็นเจ้าเข้าอย่างนี้ได้มันก็ตลกดีเหมือนกัน ฮ่าฮ่า"

ดวงตาคมพิศมองยังใบประกาศจับพลางหัวเราะตาม ตามล่าโจรที่ขโมยตะเกียบไปข้างเดียว เรื่องแบบนี้ก็มีด้วย ไหนจะรูปวาดผู้ต้องสงสัยที่มองดูแล้วชาตินี้คงยากที่จะพบเจอตามตัวได้ คนชุดดำปิดปากปิดจมูก เห็นแต่เพียงตาสองข้างที่ไม่ได้มีรายละเอียดแตกต่างอะไรมากนัก บวกกับดอกเบญจมาศในมือนั่นอีก มันดูเป็นเรื่องขำขันเสียมากกว่าที่จะเป็นสิ่งที่ประชาชนต้องใส่ใจ

บรรยากาศชนบทที่มองไปทางไหนก็มีแต่เรื่องสนุกสนานผิดกับในรั้ววังหลวงอันเต็มไปด้วยกฎข้อบังคับต่างๆนานา ที่ชายหนุ่มคร้านจะจดจำรวมไปถึงปฏิบัติตาม สองเท้าพาร่างทรงสง่าไปหยุดยืนอยู่ที่เรือนหลังใหญ่ที่คุ้นเคย ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ

"มาหาใครหรือท่าน...โอะ...อะ..องค์ชาย~! ถะ..ถวายบะ...."
"สวัสดีพ่อบ้านคิม ข้าบอกท่านกี่ครั้งแล้วว่าอยู่ข้างนอกให้ท่านเรียกข้าว่าอย่างไร?" ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาทักทายกึ่งเตือนชายชราด้วยเสียงทุ้มต่ำดูน่าเกรงขามหากแต่สีหน้ากลับอมยิ้มทะเล้นเป็นนัยว่าหาได้จริงจังกับคำตำหนิไม่
"คะ..คุณชายมินโฮพะย่ะค่ะ"
"ฮ่าฮ่า พ่อบ้านคิม..ท่านจะลงท้ายว่าพะย่ะค่ะด้วยเหตุใด" ร่างสูงสง่าหัวเราะชอบใจก่อนจะโอบไหล่ชายแก่ราวกับเป็นเพื่อนวัยเดียวกันเดินเข้าไปยังเรือนใหญ่ด้านในโดยไม่ลืมที่จะหันมาบอกม้าสีน้ำตาลลูกรักให้ไปพักผ่อนยังคอกที่คุ้นเคย
"คัล~เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปพักเถอะ" เจ้าม้าตัวโตชะเง้อคอโน้มหน้าออดอ้อนผู้เป็นนายก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่พักอย่างแสนรู้

"ใครมาหรือพ่อบ้านคิม?....อ้าว!...ว่าไงท่านชาย~หนีเที่ยวมาเหมือนเคยสินะ" เสียงร้องทักดังมาจากภายในห้องรับรอง เจ้าของเสียงเป็นชายหนุ่มรูปร่างสันทัดที่รายล้อมไปด้วยหญิงงามสามสี่คนคอยเอาอกเอาใจป้อนนู่นป้อนนี่ให้ไม่ได้ขาดตามประสาคุณชายเจ้าสำราญ

"คุณชายขอรับ สำรวมซักนิดเถิด" พ่อบ้านคิมถอนหายใจพลางบ่นปรามเบาๆอย่างปลงๆ
"ช่างเขาเถอะ~ ข้าชินกับคุณชายคิมจงฮยอนเสียแล้วล่ะ" องค์ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินไปหยิบไก่น่องโตที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าเจ้าของบ้านเข้าปากอย่างไม่ต้องเกรงใจ
"ไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิดไป๊ ท่านชายตกยาก มอมแมมอย่างกับยาจกแล้วยังจะมาแย่งของข้ากินอีก" ด้วยความที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ลำดับชั้นวรรณะของทั้งสองแทบเป็นศูนย์ จะเป็นในแบบที่ควรจะเป็นก็ต่อเมื่อเข้าเขตรั้ววังหลวงเท่านั้น
"ข้ากินแค่นี้คงไม่ทำให้เจ้าหยุดโตไปกว่านี้หรอกสหายรัก ฮ่าฮ่า"
"เออ!ใครมันจะไปเจริญโตไวดั่งปล้องไผ่อย่างท่านชายได้ล่ะขอรับ...รีบๆไปโดยเร็วก่อนที่ข้าจะขอถวายส้นเท้าด้วยความจงรักภักดี!"


++++++++++++++++

หมอกควันสีจางบ่งบอกถึงความอุ่นร้อนภายในห้องได้อย่างดี เจ้าของดวงหน้าคมคร้ามแดดหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย มือแกร่งเอื้อมไปยังผ้าเช็ดหน้าผืนบางที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างๆถังไม้ใบใหญ่ที่ตนนั่งแช่น้ำอยู่ขึ้นมา ดวงตาคมมองไปยังผ้าที่อยู่ในมือราวกับว่าจะเห็นใบหน้าของเจ้าของผ้า รอยยิ้มถูกจุดขึ้นที่มุมปากยามนึกถึงเสียงหวานที่เปรยกับเจ้าจิ้งจอกตัวเล็กในอ้อมแขน...

"ใครกันหนอช่างใจร้ายใจดำ ทำร้ายสิ่งมีชีวิตน่ารักๆอย่างเจ้าได้ลงคอ.."

นางฟ้าของข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าใจร้ายกว่าข้าผู้ซึ่งเป็นเจ้าของธนูหมายจะปลิดชีพสัตว์เล็กนั่นหลายเท่านัก

เจ้าเกือบเอาชีวิตข้าได้โดยที่ไม่ได้ใช้ธนูสักดอก

เพียงแค่เห็นหน้าเจ้า หัวใจของข้าก็โลดเต้นจนแทบจะคลั่งตาย

เจ้าเป็นใครกันนะ นางฟ้าปริศนาของข้า...



++++++++++++++++

เสียงใบไม้เสียดสีกันตามแรงลมประสานกับเสียงฮึมฮัมในลำคอของร่างบางที่กำลังเพลิดเพลินกับสีสดสวยของมวลดอกไม้ที่แข่งกันเบ่งบานเรียกร้องความสนใจจากคนสวย

จิ้งจอกน้อยที่บัดนี้แข็งแรงขึ้นกว่าเมื่อสองวันก่อนมากแล้วส่งเสียงร้องเรียกผู้มีพระคุณของตนอยู่นอกเรือนชาน

"ว่าไงเจ้าตัวเล็ก?..ตื่นมาก็โวยวายเลยนะเราน่ะ หิวล่ะสิ" ร่างบอบบางภายใต้ยูกาตะสีเขียวมรกตหันมาตามเสียงเรียกก่อนจะส่งยิ้มหวานให้อย่างเอ็นดู

เจ้าตัวเล็กคลอเคลียหลังมือนิ่มที่ยื่นมาอย่างออดอ้อนรู้งาน เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากคุณหนูเล็กได้เป็นอย่างดี ก่อนที่เจ้าของเรือนร่างงดงามจะเอื้อมมือไปหยิบชามใบน้อยที่เต็มไปด้วยน้ำนมส่งให้กับเจ้าลูกสัตว์ขี้อ้อน

จิ้งจอกน้อยลิ้มรสอาหารของตนอย่างรวดเร็ว โดยที่ตัวกลมๆของมันก็ยังคงหนุนนอนตักนิ่มของคนสวยด้วยท่วงท่าที่มีความสุขเสียเหลือเกิน...

"คิบอมน้องพี่~ เจ้าอยู่ในเรือนหรือไม่?"
เสียงเรียกไม่เบานักจากหน้าเรือนเป็นเสียงที่คุ้นชินเป็นอย่างดี ร่างงามในเรือนจึงรีบตอบกลับไปทันที

"น้องอยู่ที่นอกชานกับเจ้าตัวเล็กน่ะท่านพี่~"

ผู้เป็นพี่ชายถือวิสาสะเข้ามาในตัวเรือนและเดินตามเสียงตอบของน้องรักพร้อมกับองครักษ์ส่วนตัวมาจนถึงนอกชาน จนได้เห็นท่าทางอันแสนสบายของเจ้าตัวเล็ก ทำเอาคุณชายใหญ่แห่งตระกูลอีอดจะหัวเราะออกมาไม่ได้

"นี่พี่มีหลานแล้วใช่หรือไม่ ฮ่าฮ่า"
"ท่านพี่เนี่ย!..ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า? บ้านเราจะมีแขกหรือท่านพี่?" ร่างบอบบางมองค้อนพี่ชายก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย เนื่องจากพี่ชายมาหาเสียตั้งแต่บ่าย ทั้งที่ปกติจะเข้ามาพูดคุยเล่นกันหลังจากว่างจากภารกิจการงานในช่วงเย็นแล้วเท่านั้น
"ใช่แล้วล่ะ.. วันนี้คุณชายจงฮยอนจะพาเพื่อนของเขาที่มาจากเมืองหลวง มาลิ้มลองชาอันเลื่องชื่อของเจ้า พี่เลยมาบอกให้เจ้าเตรียมตัว" ผู้เป็นน้องพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะตวัดตาไปหาองครักษ์ส่วนตัวของพี่ชายทันทีที่ส่งเสียงแซวแทรกขึ้นมา
"อีกนัยหนึ่งคือให้เจ้ารีบแต่งองค์ทรงเครื่องเป็นนางงามยาหม้อ เตรียมการแสดงปาหี่ว่างั้นเถิด"
"อีแทมิน! ข้ามีศักดิ์เป็นพี่เจ้านะ!!!"
"แล้วข้าเถียงว่าเจ้าเป็นน้องข้าหรือ?"
"ท่านพี่! คนของท่านสามหาวใส่น้อง!!!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า พอๆ หยุดทั้งคู่นั่นแหละ ทะเลาะกันจนเจ้าตัวเล็กขู่ฟ่อๆแล้ว" อีจินกิหัวเราะเสียงดังพลางชี้ให้ดูเจ้าจิ้งจอกน้อยบนตักของน้องรัก ที่บัดนี้มองหน้าองครักษ์คู่ใจอย่างไม่เป็นมิตรแถมแยกเขี้ยวน้อยๆใส่อีกแหนะ

"เดี๋ยวเถอะไอ้ตัวเล็ก..ข้าก็เป็นคนช่วยเจ้ามาเหมือนกันนะ!" แทมินชี้หน้าจิ้งจอกตัวจ้อยด้วยด้ามดาบ พร้อมพูดทวงบุญคุณ
"กัดมันเลยเจ้าตัวเล็ก...คนปากเสียนิสัยไม่ดี!" 

ก่อนที่น้องๆทั้งสองของตนจะทะเลาะกันไปมากกว่านี้ผู้เป็นพี่เลยรีบจับแยกด้วยการขอตัวไปทำงานต่อ ซึ่งก่อนจะออกไป แทมินก็ไม่ลืมที่จะกวนโมโหพี่ชายคนสวยของตน

"แต่งตัวให้สวยล่ะท่านพี่...ประเดี๋ยวจะเสียชื่อแม่หญิงยาหม้อที่เลื่องลือ"
"อีแทมิน!"


หลังจากทั้งสองออกไปแล้วทิ้งให้ร่างบางนั่งหน้ามุ่ยฟึดฟัดอยู่คนเดียวอย่างหงุดหงิด

"คอยดูนะ!..ข้าจะยุให้พี่ชายตกลงปลงใจกับคุณชายชีกอนั่นให้เจ้าคลั่งตายเลยคอยดูสิ!"

จิ้งจอกน้อยมองนายของตนตาแป๋ว.. บ่งบอกว่างงกับกริยาอาการของคนสวยเป็นอย่างมาก

"มองอะไรหือม์? นี่เจ้าตัวเล็ก เจ้าต้องเป็นเด็กดีนะรู้มั้ย วันนี้ข้ามีแขก ห้ามซุกซนล่ะนั่งนิ่งๆด้วยเข้าใจมั้ย?" เจ้าลูกสัตว์ตัวน้อยหลับตาพริ้มซุกตักอุ่นของเจ้าของอย่างออดอ้อนรู้งาน เรียกรอยยิ้มหวานจากกลีบปากสวยได้เป็นอย่างดี

"เพื่อนของคุณชายจงฮยอน?...เฮ้อ~ หวังว่าคงไม่ใช่คนเจ้าชู้ปากว่ามือถึงประเภทเดียวกันหรอกนะ..."



++++++++++++++++

"ฮัดเช้ยยยยย!!!!!" 
คุณชายคิมหลับหูหลับตาจามเสียงดังลั่น ส่งผลให้เพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆอดจะขันกับท่าทางของเพื่อนไม่ได้

"ขำอะไรนักไอ้ท่านชาย?..ไม่เคยเห็นคนจามหรือ?"

องค์ชายร่างสูงใหญ่ภายใต้อาภรณ์สีเข้มที่มิได้เต็มยศอย่างที่ควรจะเป็น มองเผินๆก็ดูจะเป็นคุณชายรูปงามของตระกูลมีอันจะกินสักตระกูลหนึ่ง แต่ด้วยอากัปกริยาที่ถูกอบรมมาตั้งแต่เด็กทำให้ในทุกๆท่วงท่าของร่างสูงนั้นดูงามสง่า แม้กระทั่งในช่วงเวลาที่ผ่อนคลายอิริยาบถเช่นที่เป็นอยู่นี้ก็ตาม

ดวงตาคมสีนิลปรายตามองเพื่อนก่อนจะจิบชาในถ้วยด้วยท่าทางเฉยเมย หาได้ถือสาคำโวยวายของสหายไม่
"ทำมาเป็นพาลข้า... เจ้าไปทำอะไรมาให้ใครเขาโกรธเคืองด่าทอจนจามหัวสั่นหัวคลอนล่ะสิไม่ว่า" มือใหญ่หยิบของว่างหน้าตาน่ากินใส่ปากอย่างไม่ยี่หระพลางแขวะเพื่อนที่ตัวเล็กกว่าด้วยสายตารู้ทัน
"เขาเรียกว่าทำตัวดูดีให้นารีหลงใหลจนอดไม่ได้ที่จะคิดถึงว้อย! ฮัดเช้ยยยยยยย!!!!" คุณชายคิมโอ้อวดไม่ทันขาดคำก็จามชุดใหญ่อีกชุดเรียกเสียงฮาครืนลั่นห้องโถง

"ทำเป็นหัวเราะไป...ประเดี๋ยวข้าก็ไม่พาไปดื่มชาบ้านตระกูลอีเสียเลยนี่!" คุณชายคิมจงฮยอนพาลโวยวายแก้เสียหน้า
"เหตุใดข้าจะต้องกลัวไม่ได้ไปดื่มชาที่นั่นด้วยล่ะ?" องค์ชายมินโฮขมวดคิ้วอย่างสงสัยในคำพูดของเพื่อน...
"หึๆ.... หรือเจ้าไม่อยากพบกับเจ้าของผ้าสีขาวผืนน้อยที่เจ้าจ้องเช้ามองเย็นอยู่นั่นกันล่ะไอ้ท่านชาย~" แววตาเจ้าเล่ห์ถูกส่งไปล้อเลียนเพื่อนรักของตนอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า คิมจงฮยอนรู้สึกมีความสุขยิ่งนักที่นานๆทีเขาจะสามารถชนะเพื่อนผู้สูงศักดิ์ของตนได้
"อย่าบอกนะว่า....."
"ไม่ต้องมาแกล้งเซ่อถามซ้ำซาก... คิดไว้ดีกว่าว่าจะตอบแทนเพื่อนที่แสนประเสริฐเช่นข้าอย่างไร... กับการที่พาเจ้าไปพบกับนางในฝัน ฮ่าฮ่าฮ่า" 


++++++++++++++++

ในห้องโถงใหญ่ของบ้านตระกูลอี เจ้าของบ้านเชื้อเชิญแขกพิเศษด้วยใบหน้ายิ้มแข้มตามแบบฉบับของเจ้าตัว โดยมีองครักษ์ส่วนตัวตีหน้ายักษ์อยู่ไม่ห่าง
"เชิญตามสบายเลยนะคุณชายจงฮยอนและคุณชาย...เอ่อ..."
"อ่อ..นี่คุณชายมินโฮ เพื่อนรักของข้าเอง ไอ้คุณชาย..นี่คุณชายอีจินกิ" คิมจงฮยอนแนะนำตัวให้ทั้งสองคนได้รู้จักกัน..
ทันทีที่องค์ชายมินโฮได้เห็นหน้าเจ้าของบ้านและองครักษ์คู่ใจ ใช่จริงๆด้วย สองคนนี้เป็นพี่น้องกับนางไม้คนสวยที่เจอในป่านั่นแน่แท้ ทำเอาก้อนเนื้อในอกแทบจะลิงโลด แสดงว่าสวรรค์เข้าข้างเขาแล้ว อีกไม่นานสินะ...เราก็จะได้เจอกันแล้วนางฟ้าของข้า...

ก๊อก..ก๊อก...

เสียงหวานเอ่ยขึ้นจากประตูด้านนอก... เรียกความสนใจจากคุณชายร่างสูงได้เป็นอย่างดี
"ท่านพี่... ข้ามาแล้ว"
"เข้ามาสิคิบอม..."

"นั่นคือคิบอมน้องของข้าเอง"
"ทำไมถึง..."
"อ๋อ..คุณชายมินโฮคงแปลกใจ..คิบอมเป็นน้องต่างมารดาของข้า แม่ของเขาเป็นคนญี่ปุ่น และเขาเองก็เคยชินกับการที่จะแต่งกายแบบญี่ปุ่น"

คุณชายจงฮยอนลอบสังเกตท่าทางของเพื่อนพลางยิ้มมุมปาก...

แหม..ไอ้ท่านชายตาวาวเลยเชียวนะ!

"เก็บอาการหน่อยสหาย~...เดี๋ยวเหยื่อก็รู้ตัวหรอก" ศอกแหลมสะกิดท่อนแขนของเพื่อนรักที่นั่งข้างๆเพื่อเรียกสติ ทำเอาดวงตาคมหันมามองด้วยท่าทางเข่นเขี้ยว

ได้ทีนี่เอาใหญ่เลยนะแก! ถ้าไม่ติดว่าพามาเจอคนสวยล่ะก็นะ มีเละ!

ร่างงดงามในชุดยูกาตะสีฟ้าอ่อนตัดกับโอบิสีชมพูเข้มพันรอบเอวที่ยิ่งทำให้คนตัวเล็กดูบอบบางน่าทนุถนอมมากขึ้นไปอีก ดวงหน้าหวานส่งยิ้มสดใสมายังทุกคนในห้อง พร้อมกับสองมือที่ถือกล่องชงชาคู่กายของตนอย่างระมัดระวัง ทุกๆย่างก้าวของนางฟ้าองค์น้อยสะกดสายตาทั้งคู่ขององค์ชายมินโฮ ที่ตอนนี้เหมือนจะตกอยู่ในภวังค์ตั้งแต่เห็นนางในฝันของตนก้าวเข้ามาในห้องเสียแล้ว...

แต่แล้วเสียงร้องของเจ้าสัตว์ตัวเล็กดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันแสนจะพร่ำเพ้อขององค์ชายมินโฮเสียสนิท..

"เจ้าตัวเล็ก!..หยุดนะ!"

จิ้งจอกน้อยที่เดินตามร่างบอบบางมาอย่างเรียบร้อยแสนรู้กลับพองขนแยกเขี้ยวขู่ทันทีที่เห็นว่าแขกของผู้มีพระคุณของตนเป็นใคร

และไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้าตัวเล็กขี้อ้อนจะกระโจนใส่องค์ชายอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งฝากรอยรักลงไปที่ลำแขนแข็งแรงเสียจมเขี้ยว..

"โอ๊ย!!!!!!!!!"
"หยุดนะตัวเล็ก!!!"

คุณหนูคิบอมรีบตรงเข้าไปหาคุณชายมินโฮก่อนจะพยายามแยกเจ้าตัวเล็กออกมา ซึ่งทั้งแทมินและจินกิก็ช่วยกันอุ้มเจ้าตัวเล็กออกไปทันทีที่ร่างบางสามารถทำให้เจ้าตัวเล็กยอมปล่อยแขนของแขกพิเศษเป็นอิสระ

"ข้าต้องขออภัยแทนเจ้าตัวเล็กด้วยที่เสียมารยาทกับคุณชาย...เอ่อ...." ดวงหน้างดงามฉายแววรู้สึกผิด เมื่อเห็นรอยเลือดที่ซึมผ่านบาดแผลออกมา มือเล็กรีบร้อนฉีกชายแขนเสื้อที่เปรอะเปื้อนนั้นเตรียมทำแผลให้อย่างชำนาญ ในขณะที่สั่งให้คนรับใช้ไปเตรียมน้ำร้อนและอุปกรณ์ทำแผลมา

"มินโฮ...ข้าชื่อมินโฮ" เสียงทุ้มตอบเบาๆเนื่องจากอยู่ใกล้กันเพียงคืบ ขอบคุณสวรรค์ที่ร่างบอบบางมัวแต่กังวลกับบาดแผลของเขาเสียจนไม่รู้ตัวเลยว่าขยับเข้ามาจนชิดแทบจะเกยตักของเขาอยู่แล้ว ส่งผลให้เขาได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวจากคนสวย เพิ่มความหลงใหลในตัวร่างบางมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

คนสวยยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำแผลให้กับอีกฝ่าย พลางขอโทษขอโพยแทนสัตว์เลี้ยงของตนด้วยความรู้สึกผิด หารู้ไม่ว่าบาดแผลแค่นี้หาได้ทำให้ชายหนุ่มเดือดร้อนอันใดไม่ กลับกันองค์ชายกลับรู้สึกอยากขอบคุณเจ้าจิ้งจอกน้อยที่ความจำดีและคิดล้างแค้นเขาได้ถูกที่ถูกเวลา เป็นผลให้เขาได้ใกล้ชิดกับนางในฝันเช่นนี้...

เมื่อจัดการทำแผลให้เสียจนเรียบร้อย ดวงหน้าสวยเงยขึ้นหมายจะกล่าวขอโทษคุณชายผู้เคราะห์ร้ายอีกครั้งแต่ก็ต้องชะงักไป เนื่องจากระยะห่างของใบหน้าคมที่ห่างกันเพียงฝ่ามือ ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ คุณหนูตระกูลอีรีบขยับตัวถอยห่างจากร่างสูงทันทีที่รู้ตัว ก่อนจะก้มหน้าจนแทบจะมุดลงไปที่พื้นด้วยความเขินอาย..
"ข้าทำตัวเสียมารยาท...ขอคุณชายได้โปรดอย่าถือสา..." 
"ข้าเสียอีกที่ต้องขอบคุณที่เจ้าช่วยทำแผลให้กับข้า" องค์ชายมินโฮยิ้มกริ่มกับท่าทางเคอะเขินนั้น ดวงตาคมจดจ้องร่างงดงามไม่วางตา จนชายหนุ่มสามคนที่เหลือหันมามองหน้ากันอย่างมีความหมาย คุณชายจงฮยอนแสร้งกระแอมดังๆเพื่อขัดจังหวะของเพื่อนอย่างจงใจ

"ข้าชักจะอิจฉาแล้วแฮะ..หากข้าเป็นผู้ที่ถูกเจ้าตัวเล็กกัดบ้าง คุณหนูจะทำแผลให้ข้าแบบนี้บ้างไหมหนอ~"
"คุณชายจงฮยอนล้อข้าเล่นอีกแล้ว~" เสียงหวานตอบพร้อมกับมองค้อนอย่างมีจริต ในใจกลับนึกขุ่นเคืองผิดกับท่าทางที่แสดงออก

ถ้าเป็นท่านข้าจะแกล้งกดลงไปที่บาดแผลแรงๆเสียให้ร้องไม่ออกเลยทีเดียวไอ้คุณชายพายเรือ!

"เพื่อเป็นการไถ่โทษที่เจ้าตัวเล็กของข้าเสียมารยาท... มื้อค่ำนี้ขอเชิญคุณชายทั้งสองรับประทานอาหารด้วยกันที่นี่เสียเลย..หวังว่าคุณชายทั้งสองคงไม่ปฏิเสธคำขอโทษของข้า" คุณชายจินกิพูดขึ้นพลางส่งยิ้มให้กับผู้มาเยือนทั้งสอง ก่อนที่จะสั่งให้คนรับใช้ไปตระเตรียมอาหารสำหรับมื้อพิเศษในค่ำนี้

"ถ้าเช่นนั้นข้าก็คงต้องขอรบกวนท่านแล้ว"

++++++++++++++++

มื้อค่ำมื้อใหญ่ของบ้านตระกูลอีถูกจัดวางอย่างสวยงาม พร้อมทั้งเครื่องเคียงต่างๆหลากหลายละลานตาไปหมดราวกับเป็นงานเลี้ยงฉลองใหญ่ ทุกคนต่างก็รับประทานกันอย่างอิ่มหนำสำราญ หากแต่สำหรับคุณชายมินโฮดูจะลำบากไปสักหน่อย เนื่องจากบาดแผลเมื่อเย็นทำให้เขาไม่สามารถใช้การมือข้างถนัดได้อย่างเคย ซึ่งท่าทางของชายหนุ่มก็อยู่ในสายตาของคุณหนูคิบอมซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ร่างบอบบางจึงช่วยคีบเนื้อย่างชิ้นพอดีคำใส่ในถ้วยของร่างสูงให้อย่างใจดี คุณชายมินโฮหันไปมองอย่างขอบคุณก่อนจะพยายามคีบเนื้อชิ้นนั้นเข้าปาก... แต่ทว่าดูจะไม่ง่ายอย่างใจนึก เมื่อชักจะตึงๆที่บาดแผลทำเอาชิ้นเนื้อเจ้าปัญหาไม่ยอมเข้าปากได้ดั่งหวัง
ท่าทางที่ดูจะหงุดหงิดเล็กน้อยกับตัวเองของคุณชายทำเอาคนข้างๆอดจะหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้ ดวงตาคมหันไปมองคนสวยที่ก้มหน้าหัวเราะคิกคักอย่างฉงน ก่อนที่คนถูกมองจะหันมายิ้มหวานให้ พลางขยับเข้ามาใกล้ และค่อยๆคีบชิ้นเนื้อยื่นส่งให้ถึงริมฝีปาก

"ถือเป็นการไถ่โทษที่ข้าหัวเราะเยาะคุณชาย"

ร่างสูงยิ้มมุมปากก่อนจะอ้าปากรับชิ้นเนื้อนั้น โดยที่สายตาคมกริบยังคงมองไปยังคนป้อนไม่วางตา ส่งผลให้คนป้อนชักจะหนาวๆร้อนๆกับสายตานั้น ร่างบอบบางขยับถอยห่างออกมาทำทีรับประทานอาหารต่อราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น องค์ชายมินโฮมองกิริยาน่ารักๆนั้นอย่างหลงรักจนเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ห่างกันอดที่จะล้อเลียนไม่ได้

"ดูท่าสหายของข้าคงจะอิ่มไปอีกหลายมื้อ"



เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนค่ำ ท้องฟ้าสีครามกลับกลายเป็นสีดำสนิทมืดมิดมีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่คู่เคียงกับแสงไฟในตะเกียงรอบๆบริเวณทางเดินเท่านั้น แขกทั้งสองของบ้านตระกูลอีจึงได้บอกลาพร้อมทั้งขอบคุณสำหรับมื้อค่ำที่แสนพิเศษ และพิเศษอย่างยิ่งสำหรับคุณชายมินโฮ เพราะได้ทั้งรอยแผลที่ระลึกจากเจ้าตัวเล็กของบ้านอีกด้วย~

"ช้าก่อนคุณชายมินโฮ~" คุณหนูคิบอมเดินตามออกมาไม่ไกลจากเรือนใหญ่มากนัก
"มีอะไรหรือ?"
มือบางยื่นห่อกระดาษ2ห่อที่ถูกมัดรวมกันไว้อย่างเรียบร้อยพร้อมกับกำชับหนักแน่นราวกับอีกคนเป็นเด็กเล็กๆ
"ห่อนี้เป็นยาแก้ปวดข้าเกรงว่าคุณชายอาจจะรู้สึกปวดแผลในตอนกลางคืน ส่วนอีกห่อเป็นชาเกสรดอกบัวใช้จิบบ่อยๆนอกจากจะช่วยให้สดชื่นขึ้นยังมีฤทธิ์สมานแผลได้ช่วยให้แผลหายเร็วขึ้น และคุณชายต้องระวังอย่าให้บาดแผลโดนน้ำเพราะอาจจะกลัดหนองได้"
"ขอบใจเจ้ามาก" คุณชายมินโฮรับห่อกระดาษมาจากมือเล็กโดยไม่ลืมที่จะฉวยโอกาสสัมผัสมือนุ่มเนียนนั้นพลางใช้สายตาคมจ้องดวงหน้าหวานไม่วางตา
"ที่ท่านต้องบาดเจ็บก็เป็นเพราะเจ้าตัวเล็กของข้า....นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ.." ร่างบางเลื่อนมือจากการถูกเกาะกุม ก่อนจะก้มหน้าก้มตาพูดโต้ตอบอย่างเขินอาย
"ได้ยินว่าเจ้าเป็นผู้รอบรู้เรื่องใบชา...หากข้าจะมาขอความรู้และชิมรสชาของเจ้าบ้างไม่ทราบเจ้าจะให้เกียรติข้าหรือไม่"
"คุณชายกล่าวเกินไปแล้ว..หากคุณชายไม่รังเกียจเรือนชาต่ำต้อยของข้าก็ขอเชิญ.." คุณหนูคิบอมเงยหน้าขึ้นตอบ ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างขอตัว โดยมีสายตาคมมองตามร่างอรชรที่ค่อยๆเดินห่างออกไปไม่วางตา ทำเอาเพื่อนผู้มาด้วยแต่ไม่ได้รับความสนใจอดที่จะสะกิดเรียกสติสหายไม่ได้

"มองตามเสียจนแทบจะลอยตามไปเชียวนะไอ้ท่านชาย~.... วันแรกก็อย่าไปรุกคนสวยเขามากนัก แค่นี้เจ้าก็ได้ใกล้ชิดมากเกินไปแล้ว กลับไปอย่าละเมอล่ะ ฮ่าฮ่า"


++++++++++++++++

 



เสียงครางหงิงๆเรียกร้องความสงสารจากผู้มีพระคุณของจิ้งจอกน้อยที่นอนคุดคู้ส่งสายตาบ้องแบ๊วน่าสงสารมานั้นทำให้เจ้าของเรือนคนสวยลุกขึ้นเดินมาอุ้มเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมกอด

"วันนี้เจ้าดื้อมากเลยรู้ไหมเจ้าตัวเล็ก! ข้าล่ะอยากลงโทษเจ้านักเชียว!"

เจ้าขนปุยคลอเคลียอ้อมแขนเล็กอย่างออดอ้อนเรียกร้องความเห็นใจ ซึ่งก็ได้ผล ริมฝีปากสีเข้มก้มลงมอบจุมพิตกลางกระหม่อมให้อย่างเคย~

"เจ้าไม่ชอบคุณชายมินโฮหรือ? เจ้าตัวเล็ก"

เจ้าตัวเล็กเงยคอขึ้นทันควันราวกับเข้าใจภาษา ดวงตากลมจ้องมองเจ้าของอ้อมแขนอบอุ่น แต่แล้วก็ก้มลงไปคลอเคลียออดอ้อนเช่นเดิม...

"ไม่ว่าเจ้าจะมีเหตุผลอะไรก็ตามที่ไม่ชอบคุณชายเขา...แต่คราวหน้าคราวหลังก็อย่าเสียมารยาทรู้ไหม? เจ้าทำข้าขายหน้ามากทีเดียวเจ้าตัวเล็ก!" มือบางลูบแผงขนนุ่มนิ่มอย่างอ่อนโยนขับกล่อมเจ้าตัวน้อยให้เข้าสู่นิทรา

สายลมเอื่อยๆยามค่ำคืนนี้หาได้พัดพาเพียงความหนาวเย็นมาสู่เรือนหลังน้อยไม่ หากแต่ยังโบกพัดความคิดของร่างงามให้ล่องลอยไปไกลโดยมีจุดหมายไปถึงที่ใดแม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจทราบได้

หรือบางทีอาจจะไม่ใช่แค่เพียงความรู้สึกนึกคิดแต่เพียงเท่านั้น....


อาจจะมากกว่านั้นหรือก็เป็นได้...



To Be Continue...
++++++++++++++++

=Talk=

 
ในที่สุด...ก็ได้คุยกันแล้วเนอะ พระ-นางของเรา ฮี่ๆๆๆ
และในที่สุด...ชายนี่ก็โผล่ครบวงแล้ว ฮริ้วววววววววว~~~
 
ตอนนี้เนื้อเรื่องไม่มีอะไรมาก  แค่ให้พระเอกเค้าไปเจอนางเอกเฉยๆ ฮ่าๆ
คาแรกเตอร์ไม่รู้ว่าหลุดๆไปบ้างรึเปล่านะ ^^~ จะพยายามแต่งให้มันเป็นชอทฟิคไม่เกิน5ตอน
ซึ่งสารภาพว่าไม่รู้จะรอดมั้ย? TTwTT
 
พีเรียตเกาหลีนี่...ยากจริงๆนะ
 
ใดๆก็ตาม  อินิคชอบน้องจิ้งจอกน้อย
ใจจริงอยากให้ทำร้ายตาหมีมากกว่านี้ซักหน่อยโทษฐานเพ้อเกิน  หมั่นไส้!!
แต่เค้ายังเด็กอยู่...ทำอะไรไม่ได้มากหรอก  เหอๆๆๆ
 
ขอบคุณอีกครั้งที่อ่านกันนะ จะพยายามแต่งตอนต่อไปมาลงให้เร็วๆ  อิๆ
 
หวังว่าทุกคนคงชอบน้องจิ้งจกน้อยนะฮับ~ ^^
 
 


edit @ 23 Jan 2012 00:23:35 by 최민♥김키

Comment

Comment:

Tweet

ชอบแนวนี้อ่ะ กรี๊ดดดดดด หวานหยดย้อย><////

#2 By ahlimass (202.44.135.242) on 2012-03-12 16:05

หวานหยดเลยทีเดียว.....
อ่านไปเขินไปวุ้ย....

#1 By อาจุมม่าตาหวาน (118.174.122.85) on 2012-01-23 01:54


============